Mentres se acababa de cociñar O equilibrio perdido, gravamos unha sesión en directo na lareira. Un novo repinaldo sonoro para seguir o sendeiro que abrira Dule. Non é fácil estar a esa altura… por se acaso, enchimos a lareira de cousas bonitas e fedellamos un pouco co vídeo despois.
Que andamos a pisarnos é algo evidente: entre que cada vez somos (e queremos) máis e as tebras do noso ser, xa está o conto medio escrito. Sumádelle a velocidade e as estruturas e linguaxes tecidas coas febras das tebras dese noso ser. Pois xa está, o equilibrio perdido. Tócanos bailar así.
Para recuperalo, o equilibrio, as xentes austrais acudían ás árbores mortas para entregar alí as ansias, os medos, os odios… as tebras, vaia. E así non envellecían con elas, e así non caían as duns por riba dos outros. Nós intentamos convertilas, as tebras, en cancións. Estas nove falan da vergoña de ter extinguido as árbores mortas. Falan tamén do capricho de ser todo e non parte. Falan dunha gata, dun can, dunha nogueira, da apocalipse e de agardar cantando por ela, de non facer mal, de anxos e de moscas… Quixemos cambiar de bando, empurrar co animal e co divino por onde entra o aire. Tentamos ser baleas que fan varar unha canción, mais non pasamos de dous cadelos ladrando, que non é pouco.
Hoxe estreamos novo disco. Titúlase “O equilibrio perdido”. Gravámolo ao longo de 2025 na lareira de Chamuín. Leva un verso de Spinetta e outro de Alberto Montero, e o final de ‘Enchendo as feridas’ é de Macedonio Fernández. En ‘Veñen cantando’ fai o propio Álex da Carreira. Sobre o “chalé” que se ve na imaxe da portada, propoñémolo como a árbore morta da parroquia, para chamuinitas presentes e futuros.
Xa se pode descargar no Bandcamp; alí están tamén as letras das cancións. Se alguén quere facerse cun CD físico, que avise por calquera vía :)
Volvemos a terras australianas para celebrar o Día das Letras deste ano traendo ao galego dous temazos de King Gizzard and The Lizard Wizard, unha banda de Melbourne á que seguimos e veneramos desde hai uns anos. Esta xente é flipante. Ademais de incriblemente prolíficos (levan 27 discos en 13 anos), son divertidos (véxase o mundo Gizzverse, ou o seu último vídeo), son valentes (danlle a todos os xéneros, o próximo que teñen previsto é con orquestra sinfónica, e en directo non repiten un setlist), son virtuosos (mesmo do canto difónico), son curiosos (fixéronse unhas guitarras microtonais para gravar varios discos, outros só levan sintes…), autoxestiónanse e autoprodúcense, a súa música está chea de enerxía e bo rollo e ademais parecen xente normal!
Unha auténtica “hard working band”, como lles chamou Cheryl Waters a primeira vez que soubemos deles, en KEXP. Tamén os vimos en directo unha vez e nos primeiros dez segundos de concerto xa perdimos unhas gafas no medio dun pogo brutal dirixido por un tipo disfrazado de power ranger. Non entendemos moi ben como é que KGATLW seguen vivos, probablemente en realidade sexan algunha clase de profetas subatómicos ou enviados celestiais dos mundos catastróficos e reptilianos que anuncian nas súas cancións; nós case pedimos papas montando só estas dúas.
Os temas que escollimos son Converge, do seu disco metalero de 2023 PetroDragonic Apocalypse; or, Dawn of Eternal Night: An Annihilation of Planet Earth and the Beginning of Merciless Damnation e Crumbling Castle, de Polygondwanaland, un dos cinco (!) discos que sacaron no ano 2017.
As dúas cancións son apocalípticas, polirrítmicas e longas, pero cada unha do seu pau (e do seu pai/nai). Déronnos moito choito pero moito gusto tamén, non podía ser doutra forma! Viva King Gizzard!
Os vídeos fixémolos con filmes de arquive.org e co mapa petrográfico de Galicia de Guillermo Schulz.
Xuntamos 15 cancións para celebrar os 15 anos de Henri, un can que foi ♥.
Traducimos ao galego dúas cancións de Adrianne Lenker, unha muller á que seguimos con fervor. Tremenda guitarrista, cantante e compositora.
Xan interpreta ‘Ruined’, incluída no disco ‘Bright Future’ que Lenker acaba de publicar este ano, e Pi atrévese con ‘Half return’, do seu anterior traballo en solitario, ‘Songs’ (2020).
Gravadas en directo na horta de Chamuín, paxaros mediante.
Este ano para celebrar o día das letras galegas escollemos a un grupo que nos mola moito, Dead Can Dance. Un dúo medio australiano medio británico que enche as cancións de misticismo con percusións, salterios, idiomas inventados e voces poderosas. Versionamos e traducimos dous temas seus: Ullyses, do disco The Serpent’s Egg (1988) e How fortunate the man with none, de Into the Labyrinth (1993) -a letra deste último en inglés é unha tradución do poema de Bertol Bretch Die Ballade von den Prominenten.
As dúas cancións cántaas Brendan Perry na orixinal, o de versionar o canto de Lisa Gerrard queda para outra vida ;)
Coma sempre, fixemos uns vídeos para acompañar, están no YouTube:
p.d.
Estreamos nova canle en YouTube, Repinaldos Sonoros, coa idea de ir colgando aí sesións en directo na lareira de Chamuín.
Comezamos con Tuuli Jartti, alias Dule. Non podía haber mellor madriña.
Tuuli trouxo a Chamuín a súa maxia este outono, nunha visita desde terras finesas. Vela e escoitala en directo é sempre unha marabilla, e tela gravado na nosa casa fainos moita ilusión. É unha das nosas artistas e amigas favoritas.
O primeiro disco de Dule, Corners of Existence, pódese escoitar no YouTube ou Spotify. Xa está traballando no segundo, que incluirá algúns dos temas que tocou nestes Repinaldos. Agardamos ansiosos por el.
A Kanfurneira e o sr. Charlón (aka Alex Chacón) viñeron cantar á nosa casa :)
Como xa fixeramos con Leonard Cohen no 2017, este ano aproveitamos o día das letras galegas para rendirlle homenaxe a outro dos nosos artistas favoritos, falecido hai uns meses: Mark Lanegan, unha das mellores voces que temos sentido -por sorte moitas veces en directo-, autor de letras tan terribles coma fermosas e cunha carreira chea de colaboracións. Versionamos e traducimos ao galego sete cancións.
Podes descargar un arquivo .zip con todos os temas ou velos no YouTube cunhas panorámicas limiñonitas de fondo:
Long gone day é un dos temas de Mad Season, un “supergrupo” formado nos 90 por Lanegan e outros membros da tropa grungeira daquela hora. Publicado en 1995 no disco Above e cantado a dúo xunta Lane Staley no orixinal.
Publicado en 1999 en Field Songs, un dos discos en solitario de Mark Lanegan. Axudounos a gravalo Iván Guanchankein cunhas guitarras.
Resurrection song é outro dos temas do Field Songs, tremenda colección de temazos.
Incluído no disco Bubblegum, do ano 2004.
Durante varios anos Mark Lanegan colaborou coa escocesa Isobel Campbell, gravando e xirando xuntos. Esta canción tan delicada é do seu último disco xuntos, Hawk (2010). Aquí axudounos Debo cantando.
No 2013 Lanegan sacou Imitations, un disco no que versionaba tema doutros artistas. Unha desas cancións foi Flatlands, un tema orixinal de Chelsea Wolfe (Unknown rooms, a collection of acoustic songs, 2012).
Nocturne é dun dos últimos discos de Lanegan, Gargoyle (2017).
Acabamos de colgar no Bandcamp o novo disco de Fununcan, titulado ‘Amigha’, con dez temas orixinais, todos gravados na lareira Chamuín ao longo de 2021. Coa estimada colaboración de Álex na Carreira en ‘As árbores cantan, as mortas tamén’, e a letra de Dostoievski en ‘Fiódor’.
:) :) :)